Það eru til ferðir sem líða eins og gátlistar. Staðir sem þarf að heimsækja, fundir sem þarf að sitja og box sem þarf að haka við. Þetta var ekki þannig.
Frá því augnabliki sem við komum til Helsinki var eitthvað öðruvísi. Ekki á stórfenglegan eða dramatískan hátt heldur á rólegan og jarðtengdan hátt sem fær mann til að finna: þetta skiptir máli.
Það sem byrjaði sem námsstefna, tækifæri til að kanna hvernig hægt væri að byggja upp netsamfélög sem raunverulega styðja við geðheilsu ungs fólks, styrkt af Erasmus+, varð fljótt að einhverju miklu lifandi og mannlegra. Okkur var tekið opnum örmum af hlýja og hugulsama fólkinu hjá Sekasin Gaming sem bauð okkur ekki aðeins inn í vinnurýmin sín heldur líka inn í sinn hugsunarhátt og leið til að tengjast fólki.
Við fórum auðvitað til að læra. Og við lærðum margt. Við lærðum hvernig þau nota Discord ekki bara sem tæknivettvang heldur sem raunverulegan stað. Samfélag. Við lærðum um örugga umsýslu, hvernig hægt er að styðja sjálfboðaliða af umhyggju og hvernig meginreglur Intentional Peer Support geta orðið hluti af hversdagslegum samtölum á netinu. En lærdómurinn stoppaði ekki við fartölvurnar.
Hver dagur leið eins og nýr kafli í sögu. Einn daginn vorum við í litlum kofa við vatn, þannig stað þar sem tíminn hægir á sér. Djúp vinnustofa fylgt eftir af enn dýpri saunuferð. Síðan út í vatnið. Kalt, hreint og ógleymanlegt.
„Ég hef aldrei farið á vinnustofu sem endaði með sundferð,“ sagði einhver brosandi vafin inn í handklæði. Við höfðum það ekki heldur.
Síðan komu heimsóknirnar til Suomenlinna, MIELI Mental Health Finland og Settlementti Liitto. Hvert nýtt rými hafði sinn eigin takt. Og einhvern veginn, á meðan við færðum okkur á milli staða, urðum við nánari hvert öðru, verkefninu sjálfu og einhverju sem enginn okkar gat alveg sett orð á en allir fundu.
Það var ákveðið augnablik um miðja vikuna þegar við gengum í gegnum skóg. Bara tré, kyrrð og fólk sem maður hafði aðeins þekkt í örfáa daga en fannst samt einhvern veginn öruggt að vera með. Síðan vinnustofa, hlátur og aftur sauna. Finnland virðist hafa ákveðið þema og við kvörtum ekki yfir því.
„Allt þetta... það bara virkaði. Námið, ígrundunin, samveran. Allt einhvern veginn small saman.“
Og það gerði það í raun.
Auðvitað voru þetta ekki bara rólegar hugleiðingar og vatnsbakksupplifanir. Við áttum líka augnablik af hreinni gleði: rússíbanaferðir, hópefli, sameiginlegar máltíðir fullar af hlátri og löng samtöl um internetið, Ísland og sjálfsmynd. Þetta minnti dálítið á sumarbúðir, nema fyrir fólk sem reynir að gera heiminn aðeins mýkri.
„Ég lærði hvað maður á að gera og hvað maður á ekki að gera þegar maður styður stór netsamfélög fyrir ungt fólk,“ sagði einhver síðar. „Og ég held að ég hafi eignast alvöru vini í leiðinni.“
Það sem við tökum með okkur heim eru ekki bara aðferðir eða glósur úr vinnustofum, þó við eigum nóg af þeim líka. Það er tilfinning. Skýrleiki. Að stafrænt rými geti verið mannlegt. Að umhyggja geti átt sér stað inni í spjallgluggum. Að tengsl séu ekki bundin landamærum eða landafræði.
„Hjartað mitt er fullt, forvitnin mín södd og spennan fyrir því sem er framundan heldur áfram að vaxa.“ Það lýsir þessu líklega best.
Við komum til Finnlands með spurningar. Við förum heim með hugmyndir, ný vináttubönd og óvenju margar saunuminningar. Og kannski líka aðeins meiri trú á því að þessi vinna, þessi leið til að vera með öðrum, geti raunverulega breytt hlutum.
Hún hefur það nú þegar.